Hediye ararken, ikinci haftanın ortasında bir yerde, iş bir sevgi göstergesi olmaktan çıkıp bir idari işleme dönüşüyor. Artık o insanı düşünmüyorsunuz. Teslimat tarihlerini, gri olanın ucuz durup durmadığını ve ayırdığınız bütçenin az kalıp kalmayacağını düşünüyorsunuz.
Bunu adlandırmakta fayda var, çünkü bu bir çaba eksikliği değil. Kategorinin kendi sınırı. Hediyelerin çoğu nesnedir ve nesnelerin bir tavanı vardır. Ne kadar özenle seçerseniz seçin, bir mum bir mumdur. Dünyanın en güzel atkısı yine bir atkıdır. Çok özel bir şey söylemeye çalışıyorsunuz ama elinizdeki şey ancak genel bir şey söyleyebiliyor.
İki tür hediye
Gerçekten sakladığınız hediyeleri düşünün. İyi olanları değil — sakladıklarınızı. Aralarında genelde bir ayrım vardır.
Bir yanda beceriyle seçilmiş hediyeler. İhtiyacınız olan ya da neredeyse olacak şeyler; hayatınızı genel hatlarıyla takip eden biri tarafından seçilmiş. Bunlar gerçekten kibar ve neredeyse tamamen unutulur. Üç doğum günü önce size ne verildiğini şu an sayamazsınız.
Diğer yanda çok daha küçük bir yığın. Başka kimsenin bastırmayı akıl etmeyeceği bir fotoğraf. İç kapağına bir şey yazılmış bir kitap. Bir mektup. Bunlar ev taşımalarından sağ çıkar. Bazen ilişkinin bitmesinden bile sağ çıkar. Ortak yanları kalite ya da fiyat değil — yalnızca size, o kişi tarafından, o zaman verilebilecek olmaları.
İkinci tür, birincinin daha iyi bir hâli değil. Bambaşka bir eylem. Birincisi seni düşündüm der. İkincisi yıllardır dikkat ediyorum ve işte kanıtı der.
İkincisi neden bu kadar nadir
Çünkü zor, ve bu zorluk paranın kaldırabileceği türden değil.
Kişisel bir şey yapmak, gerçekte ne düşündüğünüze karar vermenizi gerektiriyor. Hangi gün önemliydi. Hikâyenin hangi versiyonunu anlatıyorsunuz. Aylardır kaçındığınız o cümleyi kuracak mısınız. Bunun kestirmesi yok, ve sizin yerinize yapacak bir dükkân da yok.
Ayrıca bir biçim gerektiriyor. İnsanların hafife aldığı kısım bu. Çoğumuzda malzeme var — binlerce fotoğraf, tarihler, yerler, o espri — ama onu koyacak bir şekil yok. Bir ayakkabı kutusu dolusu baskı hediye değildir. Ortak bir albümdeki altı yüz görsel hediye değildir. O ham maddedir, ve birine ham madde uzatmak, duygulanma işini de ona yaptırmak demektir.
Nadir olan duygu değil. Duygu neredeyse herkeste var. Nadir olan, onu bir okul ödevine benzetmeden taşıyabilen bir kap.
Biz aslında ne yapıyoruz
Write & Hear bir kap. Önerinin tamamı bu, ve bunu süslemektense açıkça söylemeyi tercih ediyoruz.
Hikâyeyi siz getiriyorsunuz: adı, başladığı gün, tarihleri üstünde duran fotoğraflar, sokaklar, şarkılar ve kafanızda yarısını yazdığınız mektup. Biz ona sayfadan çok bir yer gibi davranan bir şekil veriyoruz — bir sırayla açılan bölümler, içinde gezilebilen bir harita, oraya varana kadar mühürlü kalan bir mektup, ve henüz gelmemiş bir şeye geri sayım.
Sonra tek bir linke dönüşüyor, ve hediye o link. Paketlenecek bir şey yok, postalanacak bir şey yok, kurulacak bir şey yok. Onu zaten elindeki telefonda açıyor.
Dürüst sınır
Düşünme işini sizin yerinize yapmıyor. Üç cümle yazıp dört bulanık fotoğraf yüklerseniz, içinde üç cümle olan çok düzenli bir kap elde edersiniz.
Bunu yapan herkeste aynı şeyi gördük: kurmak bir akşam sürüyor, ve o akşamın kırkıncı dakikasında iş olmaktan çıkıyor. İki yıldır bakmadığınız fotoğrafların arasında geziniyorsunuz ve onun, sizin tamamen unuttuğunuz bir şeye güldüğü kareyi buluyorsunuz. Bu bir yan etki değil. Pek çok insan için asıl mesele bu çıkıyor, ve alıcıya ikinci en iyi kısım kalıyor.
Bunlara karar vermeden önce bitmiş hâlin neye benzediğini görmek isterseniz, açabileceğiniz eksiksiz bir örnek var — gerçek bir tane, sizinkinin kurulacağı gibi kurulmuş, uydurma insanlarıyla birlikte.